Grand Prix nummer drie door de ogen van mama Leo

‘Je ziet er wat gestressed uit’, zeiden die meiden tegen me tijdens het ontbijt. ‘Oh nee hoor ‘, zei ik dapper.
Maar stiekem was ik dat wel een beetje. Ik had het te doen met de dames die zo dadelijk het ijs op moesten in kou waarin ze nog nooit hadden gereden. Die onwetendheid van hoe dat zou voelen voor hen en hoe het zou moeten als ze onderkoeld of met bevroren lichaamsdelen zouden uitstappen.. Vooral Elsemieke en Bianca met hun ranke lichaampjes, hoe kon dat nou goed gaan?
Daar waren ze weer; mijn moedergevoelens.

Echter; goed voorbereid gingen de dames richting het ijs. De nodige tips van ervaren oud-schaatsers (o.a. Yoeri Lissenberg en Jan Bakker, inderdaad vader van) en insider Sharon Hendriks waren goed opgevolgd. Tapeje hier, warmtezakje daar. Voldoende kleren aan, maar ook weer niet teveel.

Ondertussen hadden Henk (masseur en manusje van alles) en ik ons voorbereid op de verzorging. Die verzorging, waarbij Jan en Tilly hielpen, verliep gelukkig vlekkeloos. Pfieuw!

Na de eerste ronde werd er al door 2 dames geschreeuwd om nieuwe brillen. Achteraf horen we dat Kelly en Nynke de eerste ronden echt geen hand voor ogen konden zien. Nynke heeft zelfs tegen alle adviezen in haar bril even tijdelijk afgedaan.
Kelly wilde haar ploeggenoten waarschuwen dat ze even niks van haar hoefden te verwachten maar zag niet eens of er iets geels of roods voor haar reed. ‘Gelukkig begon Bianca op een gegeven moment tegen me te praten, want ik kon natuurlijk ook moeilijk door het peloton schreeuwen dat ik mijn taak even niet kon uitvoeren’, aldus Kelly.
De dames waren wat zoekende in de eerste rondes. Een aantal dus om een beetje zicht, anderen, Elsemieke en Bianca, naar de juiste swung op het ijs. En Chantal? Chantal reed onverstoorbaar haar rondes!

Vanuit de verzorgingsstraat konden we eigenlijk nul zien van wat er gebeurde in de wedstrijd. Wanneer ze met nog 2,5 ronde te gaan weer in zicht komen zien we dat er een kopgroep is van 6 dames is, daarachter een 2-tal en daar weer achter het peloton. We zien het gat groeien en weten dat dit de slag is. Nog onwetend of er iemand van ons bij zit. Eerst nog een lus om bij de finish te komen, waarna ze steeds dichter bij ons komen en we eindelijk kunnen zien dat er wat geels bij zit. Is het Chantal? Nee Kelly! Nee, het is Bianca. WAT? Geweldig!! We (begeleiding) zien al langer dat dit er in zit en nu zit ze daar ‘gewoon’. Ons sprintertje! En die zie je toch nooit in de wedstrijd, alleen in de sprint? Nou ons sprintertje kan meer kan ik je vertellen. Ze draait haar beurtjes mee. Ok, nog lang niet volwaardig, maar wat verwacht je dan, ze zit daar voor het eerst in haar carrière! Aan de anderen de taak om van haar af te geraken, want inmiddels moeten ze toch wel weten wat ze kan. Op de Alternatieve heeft ze namelijk ook al laten zien met de besten mee te kunnen sprinten. En geleerd heeft ze van die sprint op de Weissensee. Ze weet wat ze toen fout heeft gedaan en dat moet niet nog een keer. De 5 (inmiddels was de kopgroep geslonken tot 5) stormen, al struikelend, op de finish af. Elma de Vries op kop. Die ging de sprint al vroeg aan (iets wat Bianca deed op de Weissensee en dus daar niet goed uitpakte). Bianca had het ‘wiel’ van Elma gekozen om in de laatste meters eromheen te gaan. En dat lukte!!! Tranen biggelen weer over mijn wangen (mooi, die hormonen) en ik vang haar op. Oh man, wat ben ik trots!!!

Mama (echte mama ;)) Tilly en papa Jan knuffelen hun dochter en daarna druppelen onze andere toppers binnen en vliegen haar ook 1 voor 1 om de hals.

En ze hebben het onderweg niet eens koud gehad 😎